بهار که می‌رسد دل من احمق میشود ، عاشقیتش می‌گیرد.

تابستان ایام فراغت است، دلم به خود سازی مشغول است و قوانین تازه وضع می‌کند .

با زرد شدن برگ درختان و اولین باران پائیز دل من هم با باران هم صدا میشود و آرام آرام برای خود اشک می‌ریزد .

زمستان با تمام زیباییش اما برای دل‌‌های تنها کشنده است ، هر روزش که می‌گذرد دلم بیشتر درد می‌گیرد و با حسرت بیشتری  پایین آمدن دانه‌های برف را دنبال می‌کند به امید آنکه روزی با گرمای وجود کسی‌ بیخیال سرما زیر برف قدم خواهد زد ،،،، 

نصف شب نوشت‌های  من، ۴ فروردین ۱۳۹۰